Οι διαταραχές πρόσληψης τροφής είναι ψυχικές διαταραχές, με κύρια χαρακτηριστικά τη διαταραγμένη εικόνα σώματος και τον υπέρμετρο φόβο για αύξηση του σωματικού βάρους, που οδηγούν σε διαταραχή του τρόπου λήψης τροφής και της συμπεριφοράς ελέγχου του βάρους. Μελέτες δείχνουν πως η έγκαιρη παροχή θεραπείας είναι από τους σημαντικότερους παράγοντες βελτίωσης της πρόγνωσης αυτών των ασθενειών. Παρ’ όλα αυτά, μεγάλο ποσοστό των ασθενών με διαταραχές πρόσληψης τροφής δεν λαμβάνουν θεραπεία ή αναζητούν θεραπεία σε προχωρημένο στάδιο της νόσου. Η τηλεψυχιατρική φαίνεται ότι θα μπορούσε να αποτελέσει μια λύση σε αυτό το πρόβλημα, με την άρση των γεωγραφικών εμποδίων και την ελάττωση του κόστους μετακίνησης που προσφέρει. Παρ’ όλα αυτά, υπάρχουν ανησυχίες σχετικά με την αποτελεσματικότητά της στη θεραπεία ασθενών με διαταραχές πρόσληψης τροφής, την εγκατάσταση ισχυρής θεραπευτικής σχέσης, τη διασφάλιση της προστασίας προσωπικών δεδομένων, την ασφάλεια και τους τεχνολογικούς περιορισμούς. Σκοπός της παρούσας εργασίας είναι η επισκόπηση των εμποδίων που περιορίζουν τη χρησιμότητα της τηλεψυχιατρικής στη θεραπεία των διαταραχών πρόσληψης τροφής. Ο απώτερος στόχος είναι η βελτίωση των υπαρχόντων υπηρεσιών τηλεψυχιατρικής, ώστε να εξυπηρετούν καλύτερα και ασφαλέστερα τις ιδιαίτερες ανάγκες των ασθενών με διαταραχές πρόσληψης τροφής. Διενεργήσαμε συστηματική ανασκόπηση και θεματική σύνθεση χρησιμοποιώντας μικτή μεθοδολογία PRISMA / ENTREQ, εστιάζοντας στις έρευνες που διερεύνησαν άμεσα ή έμμεσα τα εμπόδια στη χρήση της τηλεψυχιατρικής για τη θεραπεία ασθενών με διαταραχές πρόσληψης τροφής. Συμπεριλήφθηκαν πενήντα δύο μελέτες, οι οποίες απεκάλυψαν πολύπλευρες προκλήσεις στην εφαρμογή της τηλεψυχιατρικής για ασθενείς με διαταραχές πρόσληψης τροφής. Συγκεκριμένα εμπόδια που εντοπίστηκαν περιλαμβάνουν δυσκολίες στη δημιουργία ισχυρής θεραπευτικής σχέσης και στη διατήρηση της συμμόρφωσης στη θεραπεία, κλινικούς περιορισμούς (φτωχό θεραπευτικό αποτέλεσμα, βαρύτητα ασθένειας, συννοσηρότητα, ορισμένοι τύποι διατροφικών διαταραχών που αποτελούν οι ίδιοι εμπόδια, απρόσωπη φροντίδα) και τεχνικούς περιορισμούς (ζητήματα σχεδιασμού προγραμμάτων, ανησυχίες για την προστασία της ιδιωτικότητας), καθώς και αρνητική εμπειρία ασθενών. Η τηλεψυχιατρική δείχνει πολλά υποσχόμενη για τη θεραπεία των διαταραχών πρόσληψης τροφής, αλλά είναι σημαντικό να αντιμετωπιστούν και τα εμπόδια που εντοπίζονται κατά την εφαρμογή της. Η κλινική προσαρμογή, οι τεχνολογικές βελτιώσεις και η προσωποκεντρική προσέγγιση είναι ουσιαστικής σημασίας για την πλήρη αξιοποίηση του δυναμικού της. Τα διαδικτυακά ή υβριδικά μοντέλα θεραπείας χρειάζεται να είναι εξατομικευμένα, πολυδιάστατα και με ενεργή συμμετοχή του θεραπευτή, ιδιαίτερα για ασθενείς με κλινική πολυπλοκότητα.

ΛΕΞΕΙΣ ΕΥΡΕΤΗΡΙΟΥ: Διατροφικές διαταραχές, τηλεψυχιατρική, διαδικτυακή θεραπεία, εμπόδια, προσωποκεντρική ιατρική.

Μελπομένη Ελένη Σαπουνά, Ανδρέας Λάππας, Μυρτώ Σαμαρά, Βασίλειος Π. Μποζίκας, Νίκος Χριστοδούλου

Supplementary Material

Πλήρες Άρθρο σε pdf (Αγγλικά)